Drie maanden Melbourne

Drie maanden in Melbourne; best lang en het lijkt ook lang. Wellicht omdat je toch heel intens leeft en alles beleeft, waardoor de tijd uitgerekt lijkt te worden. Van de andere kant lijken de dagen echter voorbij te vliegen, en eergisteren realiseerden we ons plotseling dat we nog maar 6 weken hier hebben alvorens naar huis te vliegen. Dat lijkt kort! Vooral voor Marloes, die weliswaar toch het een en ander heeft kunnen doen hier maar toch ook nog behoorlijk wat moet doen. Voor mij en de kinderen lijkt het ook kort en het doet je beseffen dat we maar erg moeten genieten van deze tijd. Jonathan zegt overigens nog iedere dag een keer "en NU wil ik naar Lent", maar toen ik hem vandaag op de fiets vertelde dat als we naar Lent gaan we voorlopig de komende jaren waarschijnlijk niet meer naar Australi? kunnen leek hij toch wel te schrikken. Waardoor ik me realiseerde dat hij natuurlijk, gezien de vakanties met de camper en een vlucht naar Tasmani? denkt: nu wil ik daar even heen vliegen en we vliegen zo weer terug. Hij leek bij die gedachte Australi? dan toch ook wel te missen. Voor Jonathan is het immers vooral het vertrouwde, de structuur die hij mist, maar ondertussen is hij natuurlijk ook het meest gewend geraakt aan de structuur hier, ondanks het verhuizen wat even weer moeilijk voor hem was. Maar het Sasha naar school brengen op de fiets, het samen zwemmen, het naar de verschillende speeltuinen gaan etc. is nu de structuur. Verbazingwekkend trouwens hoe goed de kinderen zich kunnen ori?nteren, hoe snel ze speeltuinen, winkels, de school, het zwembad, maar ook wegen, straten, bruggen, bomen etc. onthouden. Als we ergens komen waar ze weken geleden ook zijn geweest dan herkennen ze het, spontaan! Verbazingwekkend ook hoe ze, evt. met behulp van hun reisboek, allerlei herinneringen terug kunnen halen. Dan moet er toch wel  veel die koppies ingaan en ook in blijven hangen, wat ons weer het gevoel geeft dat we de kinderen ook iets meegeven, en dat het dus toch wel verschil maakt of ze hier of in Nederland in een speeltuin, bos of strand spelen. Het is overigens wel schrikbarend hoe zelfstandig ze zijn geworden, ze racen met zijn twee?n over straat, ook als ze er maar ??n keer zijn geweest alsof ze er al jaren wonen, rennen zo 50 meter voor me uit tussen de mensenmassas door, wel wachtend voor de straat, waarbij ze uitkijken voor de autos. De voorbijgangers kijken dan verschrikt rond waar toch de ouder is, hoe het kan dat die kinderen niet bang zijn en hoe de ouder dan niet met een van zorg en schrik vertrokken gezicht achter ze aanrent maar gemoedelijk die kant op sjokt en "wachten" roept. Maar ja, van de andere kant, Jonathan is natuurlijk 2, al waant ie zich wel ouder met zijn broer. Als ze in trouwens een lekker taartje in een etalage zien stiefelen ze zo een restaurantje binnen, pakken drinken, stellen zich voor in het Engels en installeren zich als ik ze niet voortijdig bij de kladden heb. Sasha blijkt bovendien veel te begrijpen in het Engels, kent heel veel woorden al praat ie uit zichzelf weinig (in het Engels welteverstaan, voor de rest praat ie nog steeds nonstop) en is over de aanvankelijke schroom heen. En school vindt ie nog steeds leuk Spelen met de kinderen hier in de buurt trouwens ook; er lijken hier trouwens bijna alleen maar jongetjes te wonen van zijn leeftijd en hij vermaakt zich kortom prima. Maar Jonathan blijft zijn beste vriend.

Wat dat wennen betreft lijk ik de laatste maand zo langzamerhand ook gewend. Niet alleen aan Melboure maar ook aan het huismannenbestaan, hoewel die 2 zaken natuurlijk ook sterk samenhangen. Gezien de beperkte mobiliteit met kinderen was dat wel lastig in het begin, zeker zonder vrienden en met weinig bekenden, geen werk voor jezelf buiten de kinderen en dat alles 5 dagen per week. Bovendien ziet alles er dan ook nog anders uit qua omgeving en zijn er vrij weinig mogelijkheden om je die eigen te maken, het gaat althans een stuk langzamer dan dat je zonder kinderen bent en er te pas en te onpas opuit kunt trekken zonder luiertas, buggy, hapje en drankje en zo. Wat dat betreft is het wel een lastige leeftijd, vooral met die 2-jarige. Toch lijkt het ondertussen wel gelukt om ons thuis te voelen, we kennen de stad, de wegen, een paar mensen her en der, je leert de winkeliers en cafelui kennen, de kapper, en alle plekjes waar je moet zijn, vooral die die geschikt zijn voor kinderen. Daar doe je dus blijkbaar 2 a 3 maanden over om dat uit te vogelen, en blijkbaar heeft bijna iedereen uit het buitenland die ervaring. Althans dat hoor je dan van anderen, want er zijn zoveel verschillende mensen hier, vroege of late migranten, en iedereen vraagt meteen waar je vandaan komt, hoelang je hier bent en nog blijft, etc.. Heel veel kennen trouwens Europa ook, of zijn in Nederland geweest (voor een paar maanden of een paar jaar), dus dat jij hier bent voor een paar maanden is volstrekt normaal. Hoogstens een beetje kort voor Australische begrippen! Wat dat betreft zijn de mensen in Melbourne toch wel ontzettend leuk, zo extravert en relaxed tegelijkertijd. En ze hebben stijl hier, dat moet gezegd, die uit-eten cultuur, dat multiculti-gehalte, die mengeling van chic en retro en alternatief en hypermodern, dat vind je eigenlijk nergens anders bij mijn weten. Uiteindelijk ben ik het gaan waarderen dat Melbourne eigenlijk, net als goede muziek, steeds beter wordt naarmate je er vaker naar luistert. Pas als je de stad kent zie je vanalles dat je anders niet ziet. Zo lijken ze hier allemaal van die piepkleine burgerlijke oud-Engels huisjes te hebben, maar da%u2019s allemaal de voorkant. Daarachter zit dan een twintig meter diep huis en tuin, vaak hypermodern ingericht. Of je ziet een oude fabriek of pakhuis met ouwe muren, maar daarachter kan een hypermoderne, architectonisch juweel van een ware-house zitten van minimaal een miljoen dollar. Trouwens, huishuren en huizenprijzen hier zijn ongezond hoog, da%u2019s wel een groot nadeel hier, maar dat is het dan ook wel. Ook qua uitgaan trouwens blijf ik me verbazen: bij ons om de hoek laatst met Marloes een vage, vervallen uitziende tent binnengegaan, dichte gordijnen, een metershoge lichtgevende babypop op de gevel, geen herkenbare naam. Blijkt Bimbo Deluxe te heten, een institutie hier, een gigantische alternatieve nachtclub met restaurant, bars, dj%u2019s, tientallen oude bankstellen en fauteuils, waanzinnig goeie muziek, 2 schilders die live voor de dj een schilderij staan te maken. Trap naar boven, gangen door, blijkt boven een gigantisch dakterras met bar, planten en tientallen arabische lampen onder te sterrenhemel te zijn, dit alles gelardeerd met een ultra relaxed-hip publiek van enkele honderden lui. Dit was trouwens op een dinsdagavond! Kortom: Melbourne is een geweldige stad.

Overigens schijnt het volgens de statistieken, en in fraaie conjunctie met Nederland, hier de koudste maand mei ooit te zijn geweest. Tis maar dat jullie het weten! We buigen ons er nu over of we, was een eerder plan, voor de laatste week of 2 voor vertrek huiswaarts eigenlijk wel door Kakadu moeten gaan crossen met de kinderen; lange afstanden, veel rijden daar dus, dag vliegen, daarna weer anderhalve dag vliegen naar huis%u2026 misschien toch niet zo%u2019n goed idee, al zijn de natuur en de tropen daar natuurlijk aanlokkelijk. Dus misschien gaan we wel ff ski?n hier de laatste weken, das in de buurt en het weer schijnt er goed voor te zijn.

Groeten en cheers for now!

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer