Gippsland

We hebben een heel interessant weekend achter de rug met de neef van Renee, een collega van Marloes, genaamd Hilton. Hij werkt ook op Monash op de campus in Gippsland waar hij Indigenous Mental Health doceert, hij coördineerde dit eerder voor Gippsland en werkte er ook in de praktijk in, m.a.w. hij is een behoorlijk expert op Aboriginal-gebied! Voor ons was het een leerzame ' antropologische' kijk in de Australische plattelandscultuur en we hebben ook erg veel geleerd van aboriginals (hier zegt men: Koorie) zonder er overigens een te zien.
Hilton of David, zoals ie door zijn familie wordt genoemd, had van alles in petto voor ons, wat een beetje in de soep liep op de 1e dag omdat onze huurauto geen E-tag (tolwegvignet) had en we dus een uur in Melbourne hebben lopen dwalen voor we op de goede snelweg zaten, vervolgens Sasha misselijk werd in de auto, moesten we dus een stop maken en om het compleet te maken begrepen we Hilton's routebeschrijving niet helemaal goed . nou ja, we waren dus een dik uur later dan gepland.

Afijn, we gingen i.p.v. naar een ' reserve' (was nu te ver rijden; betreft trouwens een soort natuurpark, van enorme betekenis voor de Koori sinds duizenden jaren, geen reservaat, zoals in de ‘missions’ die er vroeger wel in dit gebied waren) meteen barbecuen in een park met een speeltuin (gewoon midden in een woonwijk, met nog andere families die ook aan het barbecuen waren) - een all-Australian ervaring dus. We ontmoeten zijn vrouw Rhonda (erg aardig), en zijn 4 kinderen en kleinkind. We hebben Sasha en Jonathan vervolgens de hele middag niet meer gezien, die waren aan het spelen met de oudste van de jongens (Ben, lieve slungel) en het kleinkind Codey (erg schatje, zijn (heel jonge) moeder Erin is ook leuk). Toen Hilton klaar was met het bakken van een immense hoop vlees (hij is inderdaad erg dik) kwam hij bij ons zitten en heeft ons de hele middag eigenlijk ' gelectured' over aboriginal cultuur. Erg interessant allemaal, heel veel geleerd. Toen zijn we naar zijn huis getogen, werden we op een couch voor een enorm plasmascherm tv geplaatst (met disney films voor de hele kinderschare) en hebben daar avondeten gehad en zijn toen vertrokken naar ons motel. Zijn huis en de kinderen en hun wederwaardigheden zijn ook een interessant verhaal (meer dan 1) maar dat vertel ik je nog wel eens. Het zijn aardige mensen, die Hilton en zijn vrouw.
De volgende dag heeft hij ons de open mijnvelden laten zien en de kolencentrale en er heel veel omheen verteld (heel trots op australie) en daarna naar een settlers museum, met allemaal huizen van hoe de eerste immigranten hier leefden etc. Interessant was ook dat daar het huis stond van Angus Mc Millan, een gevierde held in de streek, die hier de streek heeft 'ontdekt' en en passant letterlijk honderden aboriginals heeft afgeslacht, maar daarover geen woord te vinden in het hele museum. Ook weer erg veel van 'vroeger' geleerd, vooral omdat Hilton zo ontzettend veel weet en erbij vertelt (en zelf ook zoveel soorten werk heeft gedaan: farming, mining, en ga zo maar door).
Eind van de middag zijn we weer vertrokken. Ipv naar huis besloten we een kleine detour te maken naar een nationaal park in de buurt: Wilsons Promontory en dat was echt geweeeeeeeldig. We waren overdonderd door de natuurpracht: bergen, bossen, steppen, stranden, rotsen en heel veel wilde dieren, allemaal op een schiereiland van een kleine 100 bij 50 km. Het lijkt eigenlijk behoorlijk veel op Tasmanië, althans de wouden in het zuidwesten daarvan, maar dan zonder de tall trees en eigenlijk nog veel dichter begroeid, oftewel gematigd regenwoud afgewisseld met rivieren, meren, soort gras/steppeland, duinen en prachtige stranden. Eigenlijk vond we het allebei nog mooier dan Tasmanië, en dat niet alleen door het betere weer! Op de eerste de beste zandweg reden we al bijna letterlijk tegen de kangaroes en wallabies op, even later dwaalden we met Jonathan op de rug en Sasha lopend (hele stuk) een paar kilometer over dichtbeboste berghellingen met daartussen enorme rotsblokken (goed voor klimmen, leek wel Fontainebleau), soms met uitzicht op baaien, stranden en eilanden. Daarna de weg met auto vervolgt tot die doodliep, even wat koffie gedronken bij de camping al daar (’s zomers schijn je te moeten loten op het park binnen te mogen, nu was er bijna niemand) en gekletst met een aantal health workers uit de drugs- en alcoholhulpverlening. Die me spontaan uitnodigden eens bij hen te komen kijken! (Dat zou je bij ons toch nooit meemaken, dat wildvreemden die je net 3 minuten kent dat doen?) Daarna de middag op het strand, Norman Beach doorgebracht; fantastisch weer, wij op de rotsen uit de wind en de kinderen spelen in de Tidal River (met eb) waar ze van stokken een piratenboot hadden gebouwd die ze lieten varen. Ja, ridders zijn uit tegenwoordig, het zijn nu piraten en zeerovers wat de klok slaat, en dat past ook stukken beter in de Australische omgeving en geschiedenis. Afijn, jongens gingen uit hun plaat daar. Het enige minpuntje was dat de batterij van de camera leeg was, waardoor we alleen wat plaatjes op Marloes’ telefoon konden schieten, die we nogniet op de computer kunnen zetten. Halfverbrand stapten we uiteindelijk, omgeven van de lorikieten of rosella’s of zo in de auto, verzuchtend dat het helemaal af zou zijn als we ook nog emu’s in het wild zouden kunnen zien. Ja zegt Marloes, ja, ja, daar staan ze! Op de rem, er uit met Sasha en turen vlak bij de grazende kudde (of hoe noem je dat bij vogels?). Volgens Marloes hadden we, met inbegrip van onze vorige Australië reis, nu ieder “leuk” dier hier nu wel in het wild gezien, op de wombat na. Vervolgens worden we tot stoppen gemaand door iemand die verteld dat er verderop een autoongeluk is gebeurd, waardoor we voorlopig het park niet kunnen verlaten (is maar 1 weg) totdat de ambulance is geweest. Dus maar weer zo’n zandweg ingeslagen, die op een gegeven moment doodliep, althans voor auto’s. Was daar nog te ver lopen tot een meer, dus omgekeerd, waarna ik eerst ternauwernood een wallaby kan ontwijken die uit de bossen recht voor de auto langs springt, en een stukje verder staat er gewoon een wombat langs de weg! Dit anders zo schuwe beest sjokte erg rustig eens richting de bosrand verderop! Wij prezen ons weer enorm gelukkig, alsof al onze gebeden weer eens (alweer!) spontaan werden verhoord.

Na 3 uur en een bord spaghetti in een bizar pizzeriaatje verder waren we weer thuis. Wellicht gaan we hier nog eens naar terug, met volle batterij in de camera!

Groetjes van

Harold, Marloes, Sasha en Jonathan

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer