2 maanden hier!

 

Weer een week omgevlogen in Melbourne! Doordeweeks: Sasha naar school brengen en halen, huishouden doen, inkopen doen, met Jonathan of met allebei naar de speeltuin etc.. Sasha heeft het langzamerhand toch nog steeds beter naar zijn zin op school. Hij praat nog nauwelijks Engels, al blijkt hij als we het hem vragen wel heel veel woorden te kennen. Maar de grammatica en werkwoorden kent hij nog nauwelijks, hij is verlegen om zich verbaal uit te drukken omdat hij merkt dat anderen hem moeilijk begrijpen en daarnaast is hij nog steeds zo doof als een kwartel, maar na wat stimulatie van ons wijst hij steeds meer aan en antwoord soms op eenvoudige vragen. Niettemin vindt hij de hele structuur op school leuk, vooral het knutselen en tekenen en schilderen. Hij maakt hele kastelen en huisjes, kent de weg op school en speelt, hoewel vaak alleen, daar in de speeltuin. Zowel hij en Jonathan blijven zich toch snel ontwikkelen, wat je met het klimmen in de speeltuinen goed ziet. Ook tussendoor probeer ik ze het een en ander te leren over wat we ook maar tegenkomen. Het leukste met Jonathan is wel het zwemmen, wat we sinds kort iedere week doen. Hij ontwikkelt razendsnel zelfvertrouwen in het water en geniet zich te pletter daar, niet in het minst omdat hij de exclusieve aandacht van papa daar heeft. Hij praat dan constant, voelt zich de koning te rijk, is is super gezellig en communicatief. Leuk is ook dat hij niet gehinderd wordt door verlegenheid in de communicatie met andere kinderen, die hij bovendien ook aantrekt als hij zo geniet.

Vorige week hebben we met elkaar hamers gekocht en hadden we sloophout dat verderop in de straat lag aangeboden samen omgebouwd tot een piratenboot hier achter in de tuin. Ik veel zagen, zij veel timmeren en Sasha heeft mee bedacht hoe de boot gebouwd moest worden. Hij heeft echt talent voor dingen maken en denkt heel goed mee. Deze week hebben we met een enorme tak hier er nog een mast in gebouwd en Sasha heeft een piratenvlag getekend met een doodshoofd en 2 zwaarden in plaats van botten en die hebben we er in gehangen. De focus is wel van ridders naar piraten gegaan, maar de zwaarden zijn helaas gebleven. We hebben op de rommelmarkt in Gippsland een zacht plastic uitschuifbaar StarWars "lichtzwaard" voor hem gekocht voor 20 cent, en dat is het nu helemaal. Wel heel gaaf om te zien hoe hij er mee vecht, zich beweegt dan, van de glijbaan springt enz., waarbij ik me afvraag of hij als vanzelf een soort kungfu/t'ai chi talent heeft of gewoon de vechtscenes uit Mulan en Pocahontas (videos van gekocht in de opruiming bij de videozaak op de hoek) kopieert. Niettemin kan hij niet wachten tot hij groot genoeg is om op judo of iets dergelijks te gaan, liefst zou hij de hele dag stoeien en vechten.

Zelf heb ik ook op internet rondgekeken, en er is inderdaad niet ver van Fitzroy een kungfu en een aikidoschool; helaas doen ze niks voor kinderen, maar wellicht dat ondergetekende de vechtsporten maar weer eens op gaat pakken voor een avondje in de week.

Dinsdagavond kwam Claudia weer oppassen en zijn Marloes en ik uit gaan eten. Ik had het een en ander uitgezocht op internet qua fijne restaurants en dergelijke, maar het lief zo dat we uiteindelijk Carlton (Italiaanse wijk) inreden, gingen struinen langs de restaurants daar en ons als echte toeristen een restaurant in lieten lullen (sommigen hebben lui op het trottoir met slechts die opdracht; en dat kunnen ze!), waar we mee instemden omdat we niet meer wilden lopen. Je betaalt dan eigenlijk te veel en krijgt er een gratis fles slechte wijn bij. Marloes bestelde een lousy pizza, ik dan maar de luxe linguini met seafood. Dat bleek een enorm bord met een hoop pasta verstopt onder een berg van mosselen, langoustines, en een halve kreeft in een knoflook-kreeften-tomatensaus. Met mes en vork. En enorme kreefte-poten. Toen de serveerster zag dat halverwege mijn bord mijn witte bloes was veranderd in een soort Jackson Pollock action paiting was ze zo behulpzaam om mij een notenkraker te komen brengen. Nee, dat schoot lekker op, die kreeftenscharen vol met saus kraken met zo%u2019n ding. Toen er een scheut saus uit zo'n poot na luid gekraak belandde bij de gasten van een tafeltje verder heb ik maar grijnzend, met een van saus druipende kin en met mijn inmiddels bloedrood besmeurde hemd hen een licht waanzinnige verontschuldigende blik gegeven. Opgeven zat er nu ook niet meer in, dat hele bord moest leeg. Toen zowel ober als die gast mij op de wc mijn blouse zag uitwassen in het fonteintje om het vervolgens aldaar te drogen bij de airdryer durfden ze me echt niet meer aan te kijken. Afijn, het was niet echt een romantisch etentje. Omdat er in de bioscoop ook niks meer draaide zijn we, na koffie en allerlei chocoladetraktaties (ergens anders dus), dus maar naar huis teruggekeerd om op tijd te gaan slapen.

 Afgelopen week was het ook Anzac-day in Australië, een verplichte halve vrije dag waarbij alle gesneuvelden van de Australische troepen in de 1e (vooral die en dan vooral bij Galipoli) en 2e wereldoorlog herdacht worden met parades en de hele rambam. Bijna merkwaardig hoe erg dit alles nog leeft hier en herdacht wordt. Wij hebben die dag, met weer prachtig weer, weer gefietst langs de Merri Creek hier in de stad en hebben de Collingwood Childrens Farm, op de route, bezocht. Daar geluncht, rondgelopen. Het blijft verbazingwekkend hoe je midden in de stad fietst onder de bomen, langs rivieren en kreken, over bruggen, langs watervallen en enorme rotspartijen en heuvels en kliffen van wel 50 meter hoog, met vogels en aalscholvers en slangen (waarschuwingsborden!) en inheemse vegetatie, maar dan midden in een miljoenenstad!

Gisteren kon ik weer eens alleen op pad omdat Marloes op de kinderen paste. 's Middags weer naar Carlton om nieuwe schoenen te kopen, de oude waren gescheurd. Nadat het begon te regen Melbourne Central station in gevlucht, waar 3 verdiepingen overdekt winkelplezier (geslaagd! Heerlijke schoenen gekocht) huisde rondom een overdekte loodfabriek met shot tower (zie foto%u2019s), bij een Japanner (heel goed) excuise gegeten, daarna  (moest plassen) gebakken aaltjes en rijst bij een Chinees (pittig!), nog even naar huis en 's avonds naar de suburb Northcote, niet zo ver van hier, naar een dubbel jazzconcert in een supergezellig klein kroegje met zaaltje erachter. Vrijzinnige vioolimprovisaties over loops en met een drummer van The Twoks en soulvolle, maar wel wat gladde jazzpop van Kate Vigo en the Melbourne Underground Orchestra (jazzrockquintet met 2 trombones plus strijkkwartet). Leuke tent, deed heel Berlijns aan (hingen ook allerlei dingen afkomstig uit Berlijn, Nederland, hele wereld), wat doeken, piepklein podium (2 muzikanten moesten er naast staan!), allerlei oude bankstellen langs de muur, 7 dagen per week experimentele live-muziek. Maar wel een heel goed geluid (bijna overal hier), uitverkochte zaal en meest opvallend (dat zag ik ook al bij Bennet's Lane): Er zijn enkele verdwaalde ouderen tussen voor de rest alleen maar jonge mensen! Voor jazz!

Nog rondgedwaald door Northcote, waar het op dat stuk een aaneenschakeling is van kunstateliers, vintage en designkleding en %u2013 meubelen, restaurants, kapperszaken, bars en muziekcafe's naast een tot spiritueel centrum omgebouwde kerk waar de meest extravagant uitgedoste mensen stonden te swingen bij een soort krakers-hardcore-band. Bizar stukje Melbourne, maar supergezellig. Dan maar een taxi gepakt naar Fitzroy, waar we komen te wonen, even een biertje pakken bij een tent bij ons om de hoek die me wel wat leek, trap op in een pakhuis, boven en enorme bar en dansvloer, hele fijne disco-funk-soul en hele fijne mensen. Vreemd bleek ook dat er zo%u2019n 15 mensen in tenniskleren, sommigen met rackets en zweetbandjes, aan het dansen waren. Bleek een hockeyclub (?!?) die daar kwam feesten. Al gauw aan de praat met
Bobby, een bijzonder prettig gestoorde dansfreak annex tegelzetter met ADHD. Ik heb me krom gelachen met die kerel, de hele avond gedanst en geouwehoerd. En het werd maar drukker en drukker daar, want blijkbaar laat open. Dus weer veel te laat en veel te beschonken (hij hield van Chartreuse, hadden ze daar!) maar wederom zeer voldaan huiswaarts gekeerd. Naast Antwerpen en Berlijn moet Melbourne een van de leukste steden op aarde zijn om alleen uit te gaan.

De volgende dag op het eind van de middag, toen de drukte weg was, met de kinderen nog naar de enorme Victoria Market geweest, wat souvenirtjes, speeltjes en een boemerang gekocht, om daarna op bezoek te gaan bij Luke en Sarah, een stel dat ik de vorige keren dat ik was uitgegaan had ontmoet. Ze hadden ons met zijn allen, dus met kinderen uitgenodigd in hun gezellige huisje in Yarraville, West-Melbourne. Luke is de half Poolse-half Aboriginal golfleraar annex overheidsmedewerker die grote bedrijven adivseert over  werkgelegenheidsverbeterplannen voor Aboriginals en spreekt bovendien Nederlands. Sarah is art-director bij een groot reclame buro. Ik had hun eerder tijdens het uitgaan ontmoet en dat was meteen goed. Het was heel gezellig, het zijn echt ontzettend leuke lui en het klikte ook erg goed met Marloes. Jammer was alleen dat we constant de kinderen moesten afremmen  die zich ook wel erg thuis voelden daar, inclusief een Jonathan die niet wilde slapen, dus dat was wel erg vermoeiend. Volgende keer maar weer eens zonder kinderen afspreken denk ik, of als het lukt een keer golf spelen om mijn gvb te halen.

Dat was het weer voor deze week. Cheers!

 

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer